Aleksander Fredro


Biografia i wybrane aforyzmy

Aleksander Fredro był samoukiem. Sam o sobie pisał: „Nigdy mi się nad książką nie zmarszczyło czoło, trąbka myśliwska w kniei była moją szkołą”.

Aleksander Fredro nosił tytuł hrabiego herbu Bończa
Urodził się 20 czerwca 1793 roku w Suchorowie pod Przemyślem w bogatej rodzinie szlacheckiej, niegdyś senatorskiej.
Jako szesnastolatek wstąpił do Armii Księstwa Warszawskiego. Do 1814 roku był oficerem wojsk napoleońskich, dosłużył się rangi kapitana. Walczył pod Dreznem i Lipskiem, uczestniczył w wyprawie pod Moskwę, z rosyjskiej niewoli zbiegł w przebraniu wieśniaka.
Po powrocie do ojczyzny zamieszkał w rodzinnym majątku w Beńkowej Wiszni.
Wraz z bratem Maksymilianem przez dobrych 10 lat gorliwie pracował na miano miejscowego awanturnika.
Aleksander Fredro był autorem komedii obyczajowych z życia szlachty, głównie prowincjonalnej. Pisywał również wiersze, bajki, poematy, aforyzmy.
W twórczości autora „Zemsty” można wyróżnić dwa okresy. W pierwszym – do około 1835 roku – w swoich komediach porusza bardzo różnorodne tematy: uczucia, swary między sąsiedzkie, interesy.
W drugim okresie jego satyra uderza w mentalność mieszczańską i jej kult pieniądza, pojawia się nowa postać: dorobkiewicza.
Cytaty z utworów Fredry funkcjonują w języku potocznym: „gwałtu, co się dzieje”, „wielki człowiek do małych interesów”, „wolność Tomku w swoim domku”, „idź serdeńko, bo cię trzepnę”, „osiołkowi w żłoby dali, w jeden owies, w drugi siano” czy też „nich się dzieje wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba”.
Pod koniec życia Fredro, niemłody już i schorowany, objął dowództwo kampanii polskiej w czasie Wiosny Ludów. Zmarł 15 lipca 1876 roku we Lwowie.
Fredro należy do najczęściej wystawianych polskich pisarzy.

Aforyzmy Aleksandra Fredry


Więcej aforyzmów Aleksandra Fredry


Na naszych stronach wykorzystujemy ciasteczka (cookies).    Dowiedz się więcej    OK